« خداى عز و جل مىفرمايد : » من توانگر را براى كرامتى كه نزد من داشت غنى نساختم و درويش را براى خواريش نزد من فقير نكردم ، بلكه اين چيزى است كه اغنيا را به وسيلهء فقرا امتحان مىكنم ، و اگر درويشان نبودند توانگران سزاوار بهشت نمىشدند « . و فرمود : « پيامبران و فرزندان و پيروانشان به سه خصلت مخصوص شده‌اند : بيمارى تن ، و بيم از سلطان ، و فقر « . و امام رضا عليه السّلام فرمود : « هر كه فقير مسلمانى را ملاقات كند و بر او نه بدانگونه كه بر غنى سلام مىكند سلام كند خدا را در روز قيامت در حالى كه بر او خشمگين است ملاقات خواهد كرد » . و فرمود : « فقر در نزد مردم عيب و بدى و در روز قيامت نزد خدا آرايش و خوبى است » . و موسى عليه السّلام در مناجاتى مىگفت : « خدايا ، دوستان تو كيستند تا براى تو ايشان را دوست گيرم ؟ فرمود : هر فقيرى » . و عيسى عليه السّلام فرمود : « من بيش از هر اسمى اين را دوست دارم كه بگويند : اى مسكين » . و يكى از صحابه گويد : « هر كه توانگر را گرامى و محترم شمارد و فقير را تحقير و اهانت كند ملعون است » . و لقمان به فرزند خود گفت : « كسى را به جامهء كهنه حقير مشمار كه خداى تو و او يكى است » . از آنچه بر فضيلت فقر دلالت دارد ، هر گاه با خشنودى يا قناعت يا صبر يا صدق يا پنهان داشتن آن همراه باشد ، اين گفتار پيامبر اكرم صلى اللَّه عليه و آله و سلم است : « اى گروه فقيران : رضا و خشنودى قلبى را به خدا دهيد تا پاداش فقر بيابيد ، و گر نه ثوابى نخواهيد يافت » . و نيز اين سخن او صلى اللَّه عليه و آله و سلم : « محبوبترين بندگان در نزد خدا فقيرى است كه به روزى خود قانع و خرسند و از خداى تعالى راضى و خشنود باشد » . و گفتهء آن حضرت : « هيچ كس از فقيرى كه راضى و خشنود باشد برتر نيست » . و نيز قول او صلى اللَّه عليه و آله و سلم : « خداى تعالى در روز قيام مىفرمايد : » برگزيدگان خلق من كجايند ؟